Soul Ink
Mei 2026
Ik besta ook
Vorig jaar mocht ik kennis maken met een ontzettend diepe pijn,
één die ik in jaren niet meer gevoeld had.
Toch zat er nog een stukje,
onaangeraakt en ruw.
Bedrog, verraad, onrecht, onmacht, oneerlijkheid, boosheid, verdriet, frustratie, uitbuiting, misbruik, zelfs een stukje woede.... ik heb het allemaal doorvoeld...
Niet, gezien, niet gehoord, niet de kans gekregen om te mogen zijn.
Belogen, invulling, ongeloof, wantrouwen, veroordeling...
De hele boterham mocht ik doorslikken.
Het ging diep, totaal onverwacht kwam het mijn kant op.
In mijn hoofd ondenkbaar om zo te handelen.
Even helemaal vergeten dat ook dit voor sommigen of velen van ons 'de realiteit' is.
Maar daar was het dan, zichtbaar, heel duidelijk aanwezig, intens.
En het jonge meisje in mij kwam terug op de voorgrond,
want ik herkende het gevoel onmiddellijk.
Zowat mijn gehele kinder -en jeugdtijd waren sommige aspecten praktisch standaard aanwezig.
En kelderde mijn zelfvertrouwen beetje bij beetje volledig.
Zo ontzettend overtuigend aanwezig dat zelfs wanneer ik geheel onschuldig was, de ander erin slaagde mijn zelftwijfel zo groot te maken dat ik echt geloofde dat ik slecht was, of fout had gedaan.
Dat stukje kwam toen terug in her-innering zodat het kon shiften tot iets wat ik
een vorm van zelfliefde noem, dat ik onderweg had laten liggen.
Het viel me toe op mijn pad, zodat ik het kon oprapen, verzorgen, en in mijn hart plaatsen.
Maar dit bleek nog niet het volledige pakketje te zijn.
Onlangs kwam er nog een deeltje aan de deur kloppen.
Opnieuw mocht ik ervaren hoe het is om volledig buiten spel te worden gezet.
Alsof je niet bestaat, een geest bent. Compleet genegeerd, maar ook onbegrepen.
Ik ervoer het alsof er gewoon volledig over me heen gelopen werd.
Geen verbinding, geen communicatie, geen samen, geen wij.
Voor mij een signaal dat ik opnieuw nog meer met mezelf mag gaan connecteren, mijn energie naar binnen richten en in mijn al-eenheid mag gaan staan.
Want we hebben het zelf te doen, alleen, onafhankelijk, niet steunend op de ander.
Waarmee ik niet bedoel dat je je niet door de ander mag laten dragen, versterken en vanuit verbinding met elkaar kan verder groeien. Zolang je jezelf niet weggeeft voor de ander.
Zodat we vanuit onze diepste en puurste zelf AL-één kunnen zijn met onszelf en het leven.
Onze plek innemen en vanuit onze eigen leiding op die plaats in de wereld gaan staan
die voor ons bedoeld is en vrijgehouden wordt.
Maak je eigen leven.
Het is aan onszelf om dit te doen. Niet de ander.
Want dat wat er steeds en altijd voor je beschikbaar is, is jouw lichaam en jouw ZELF.
Leer op jezelf rekenen en vertrouwen.
Laat de ander los.
Zodat je bij je ZELF kan aankomen.
Liefs,
Naomi
April 2026
De liefde van mijn leven
Jouw goddelijke zelf heb je reeds lang geleden opgegeven voor de liefde van je leven.
Het leven waarvoor je gekomen bent ruilde je in voor de liefde van je leven.
De eerste persoon waaraan je hecht,
je alles.
Je onvoorwaardelijke en veilige liefdesbron.
Je mama.
Vaak een onvolwassen ouder die als kind emotioneel niet is kunnen opgroeien, en van daaruit naar haar baby kijkt.
Alles geloven, onvoorwaardelijk vertrouwen.
Jouw waarheid werd hierin opgebouwd.
Alles voor waar aangenomen, ook over jezelf.
Over wie jij denkt te zijn of te moeten zijn.
Wie jij denkt te zijn is deels de vorm die je moeder je gegeven heeft, beperkt tot wat zij kon zien wat je was.
Een weerspiegeling van hoe je moeder naar jou keek, van hoe ze naar zichzelf keek.
Geen waarheid.
En dat beeld ligt in je gedachten zo onbeweeglijk vast, dat je helemaal vergeten lijkt te zijn wie en wat je nog bent.
Je ziet alleen maar dat vakje dat je destijds gevormd heeft,
waarin alle beperkingen, overtuigingen en waarheden liggen opgeslagen die je opvoeders ook hebben gekend en je op hun beurt hebben meegegeven.
Jouw programmatie.
Tot je niet meer kan zien wat je ware zelf is,
Je niet meer kunnen of onbewust willen herinneren wie je echt bent.
Gewoon niet meer weten wie je was voor dit alles.
Helemaal vergeten en blind.
Omdat het te pijnlijk is om te voelen,
om te her-inneren,
omdat je alles hebt opgegeven wat je was.
Voor de vrouw van wie jij zo ontzettend veel houdt.
Zo bang dat jij de vrouw van wie je zo onvoorwaardelijk veel houdt zou teleurstellen,
niet zou voldoen,
niet gewoon goed genoeg en volledig zou zijn zoals je bent.
Net in dat stukje van niet (meer) mogen zijn,
je grote aanpassingsvermogen om te zijn en worden wat je verwacht wordt te moeten zijn,
Om te voldoen
Om niet teleur te stellen
Om aanvaard te worden,
net daar ligt zoveel, jouw grootste goud,
bevangen en vergeten opgesloten potentieel.
Een bron van mogelijkheden. Goud dat onbeweeglijk stil lijkt te staan.
Levensenergie die niet meer doorstroomt, stopt met leven.
Jouw succesfactor als goddelijk wezen afgezwakt, geremd en getemd tot een doffe mens.
Omdat je reeds lang geleden besliste om je goddelijke zelf niet meer te vertrouwen, lief te hebben en op te geven.
Het leven waarvoor je gekomen bent ingeruild voor de liefde van je leven.
Het leven van jouw ZELF, is jouw succesleven.
Dan klopt het hogere plan.
Echte liefde accepteert je goud, laat het bestaan, laat leven wat het leven zelf je heeft gegeven.
Het is het gebrek aan liefde die je ZELF het leven niet kan geven.
Geef aan jezelf wat je van een ander niet gekregen hebt.
In liefde,
Naomi
Februari 2026
Genoeg gezocht, tijd om thuis te komen en te zijn
Ik ben er klaar mee mijn best te doen,
Ik ben klaar met zoeken.
Klaar met zoeken naar beter, meer fixen, perfectioneren en dit gehele veld.
Tijd om te zijn,
Te leven,
Thuis te komen.
Het leven waar te nemen, te beleven, proberen, ontdekken en onderzoeken vanuit nieuwsgierigheid.
Zin om te leren, fouten te maken, te proberen, ervaren en ondervinden. Dom doen, mens zijn.
Avonturen maken, belevingen opdoen en het leven helemaal in je op te nemen.
Mijn reis als mens op aarde voluit te verkennen. Mezelf helemaal doordrenken en voeden met leven.
Tijd om te genieten en plezier te maken, zotjes en onstuimig te doen, kindse speelsheid en vreugde te beleven en onbevangen door het leven te bewegen.
Mensen inspireren en verwonderen met schoonheid. Daar heb ik zin in.
Gedaan met serieusheid en mijn best doen.
Want net die serieusiteit zorgt voor grijsheid in je leven.
We zijn zo al goed genoeg.
Het leven is een spel en dat mogen we met plezier en dankbaarheid in schoonheid spelen. Met creatieve kronkels en krullen, vreugde en vrede. Met genot.
Je hebt maar 1 leven.
Leef eerbiedig, in dankbaarheid en voluit.
Want hoe langer je zoekt, hoe verder je van huis gaat.
Gedaan met niet (goed) genoeg zijn.
Gedaan met genoeg je best doen om niet je best te doen.
Tijd om thuis te komen
in jezelf
in je ZIJN
in genoeg zijn.
Liefs,
Naomi
Januari 2026
Zal ik ooit genoeg, goed genoeg zijn?
Een vraag die bewust maar ook onbewust op de achtergrond reeds heel lang met me mee heeft gereisd...
Na zo’n afgelopen jaar en een half van intense dallen waarbij diepe donkerten mijn hart nieuw en opnieuw aanraakten, voel ik dat het tijd is om uit mijn cocon te stappen en terug op te staan.
Een nieuwe helende kracht wil herboren worden, alsof ik herrijs uit mijn eigen donkere schaduwen.
Plots lijk ik alles terug helder te zien, alsof de sneeuw in mijn ogen eindelijk terug wegsmelt, en stuwt mijn lichtkracht ontzettend verlangend door mijn lichaam heen. Me opnieuw vooruit bewegend.
Ik lijk me opnieuw te her-inneren wie ik ben, delen van mezelf die ik als vergeten leek te ervaren, niet meer kon her-inneren, en ook niet meer zijn.
Ineens waren ze daar. Een herinnering aan mijn aangeboren talenten, potentieel. En 1 daarvan is mijn aangeboren flexibiliteit. Niet alleen in mijn fysieke lichaam maar ook in mijn denkvermogen en communicatietalen.
Het was een pittig maar ontzettend mooi proces. Enkele diepe dalen passeerden de revue.
Toch genoot ik van elke ont-wikkeling die zich openbaarde.
Maar voor alles is een tijd en komt een eind. En bij deze voel ik nu heel duidelijk dat het genoeg en goed is zo.
Het bewustzijn dat zich in me op de voorgrond plaatste, en het van mijn authentieke zelf overnam heeft zijn tijd gehad. Nu is het moment gekomen om los te laten, te onthechten en vrij verder te gaan.
Het was goed zo, en is ook genoeg zo.
En dat bracht me ook bij de volgende vraag :
Wanneer zal ik (goed) genoeg zijn ?
Zal ik überhaupt ooit genoeg, goed genoeg zijn?
Een vraag, of eerder vooral een gevoel dat me reeds een levenlang achtervolgd.
De spiegelingen die bepaalde mensen in mijn familie me na lange tijd opnieuw brachten, of laat ons even nuanceren ;)
waar ik plots terug gevoelig en getriggerd door werd, vertelden me zoveel waarheid over mezelf.
Pijnlijke kindstukken vanuit een moederwond die nog steeds niet volledig geheeld waren.
Zo belangrijk om hier de emotionele en energetische verstrengeling vrij te maken, zodat de blijvende invloed op je huidige leven ook kan transformeren.
Elke ervaring, elk verhaal, is informatie over jezelf. Over welke verhalen jij jezelf verteld, over jouw innerlijke programmatie.
Mijn gehele proces van de voorbije periode omvatte dit thema in de kern.
In die kern ligt voor mij chronische afwijzing die tot op heden nog steeds doorleeft.
En daar ligt dan ook ineens het antwoord :
In je eigen toestemming tot ZELF aanvaarding. En in dat alleen.
Een diepe worteling die zich mag onthechten.
En de energie voor het komende jaar is hiervoor een ideale bedding.
Liefs,
Naomi.
Meer gratis voeding voor jouw geest, lichaam en ziel?
Meld je hier aan :
